واقعیت یا فرا واقعیت؟

سلام متاسفانه مدت زیادی فرصت نوشتن و کلا اینترنت رو نداشتم. از این بابت معذرت می خوام.

باز هم شروع هیجانی جدید و بازی های پر از هیاهو و بی رحمی، البته شاید «شروع» کلمه نا مناسبی باشه چرا که بعضی ها که در بین شعار های جهانی شدن به فکر آمریکایی شدن ایران و گرفتن حق ایرانی برای اداره کردن ایران اند - البته با شعار «ایران برای همه ایرانیان» - خیلی وقته که جنگ نرم رو با حرفهای پر از تناقض و دروغشون که بعضا توهین آمیز هم هست شروع کردن که البته من نمی خوام مفصل بگم چون احتمالا از حوصله همه خارجه و حتما همه ی ما کم و بیش اطلاعاتی در این مورد داریم. اما با این همه چند اشاره ی کوتاه بد نیست:

١) تشکیک در آیات قرآن عنوان یکی از سرمقاله های یکی از روزنامه های سال ٧٨ بود که در اون سرمقاله درستی گفته های خدا در قرآن امری غیر قطعی قلمداد شده بود.

٢) ماجرای کربلا پاسخی طبیعی به خشونت های پیامبر به ابو سفیان؛ این هم جمله ای معروف از یکی دیگر از کسانی است که خود را حامی امام خمینی (رحمه الله علیه) و انقلاب اسلامی می داند.

٣) صحبتهایی مبنی بر جنگ طلب بودن امام حسین (علیه السلام) و اشتباه او در تصمیم گیری در کربلا ، نا معلوم بودن عصمت حضرت زهرا (سلام الله علیها)، بی ادب خواندن حضرت امام خمینی (سلام الله علیه) و بسیاری موارد دیگر

این موارد گواهی می دهند که راه این افراد از راه خدا و از راه مردم جداست و پوچ بودن ادعایشان مبنی یر اینکه خطشان خط امام است را نشان میدهد. قطعا وظیفه ما به عنوان مردم ایران در گام اول شرکت در انتخابات برای سهیم بودن در انتخاب سرنوشت خودمان است. در گام بعد باید خوب بیندیشیم به این که چه انتظاری از حکومت و دولت داریم و در این راستا خودمان تا چه اندازه در برآورده شدن این انتظار تلاش کردیم؟ به درستی فکر کنیم که واقعیت چیست و آنچه سایرین وانمود  می کنند واقعیت جامعه است تا چه حد راست است و تا چه اندازه فرا واقعیتی برای تشویش در اذهان مردم، بدبینی نسبت به مسئولین و پیشبردن اهداف پست سیاسی شان در راستای نابودی جمهوری اسلامی ایران؟ انتخاب درست قطعا نیاز به تحلیل واقع بینانه دارد واضح است که دل بستن به این که منتظر قهرمان باشیم و خود هیچ قدمی برنداریم تا روزی قهرمان بیاید اوضاع ما را سامان دهد امید واهی است بی تردید قهرمان یک جامعه مردم آن جامعه اند که می توانند در راستای حفظ و یا از بین بردن ارزشهای جامعه حرکت کنند. پس بدانیم که این ماییم که باید به فکر موفقیت کشور زیبایمان باشیم. نکته پایانی اینکه طبق فرموده حضرت امام (رحمه الله علیه) برقراری عدالت هدف میانی است و هدف نهایی حاکم شدن معنویت در جامعه است پس بی تردید در انتخابمان باید بدانیم که آنکه دم از عدالت می زند آنرا وسیله ای برای چه هدفی می داند؟

اگر کسی در مورد صحت موارد بیان شده و اطلاع از سایر موارد و جزئیات آنها سوالی داشته باشد پاسخگو خواهم بود.

/ 40 نظر / 20 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ابراهیم

سلام دوست خوبم [گل] با یک کاریکاتور وبلاگم رو به روز کردم. منتظر نظر قشنگت هستم. موفق باشی عزیز[گل]

بی نشان

اصلاح الگوی مصرف، کج فهمی ها و رفتار متناقض صدا و سیما در ابتدای سال وقتی که مقام معظم رهبری ، سال 88 را سال اصلاح الگوی مصرف نامیدند از ذکاوت و مدیریت ایشان و این حسن انتخاب رهبر معظم انقلاب حظ بردم و بارها به ایشان احسنت و درود فرستادم اما از طرفی از کج فهمی ها و تحریف ها و تخریب های عملی عده ای از آقایان که به ظاهر می خواهند از سخنان رهبری پیروی کنند ولی در عمل یا از روی نفاق و یا از روی جهل دست به تحریف و تخریب بیانات گوهربار رهبری می زنند ، ترسیدم و نگران شدم.

قاصدک

گذر نگاهت را به چشمانم ده...

بی نشان

وظایف رییس جمهور و دولت چیست؟ در این ایام که همه جا حرف از انتخابات و انتخاب رییس جمهور است ، لازمی است نگاهی دیگر به وظایف رییس جمهور و دولت بیاندازیم تا بر اساس عملکردها و نگرش های افراد هم کاندیدای بهتر را انتخاب کنیم و هم این که به رییس جمهور آینده وظایفش را یادآوری کنیم، وظایفی که متاسفانی برخی از آنها به فراموشی سپرده شده اند. اصل سوم قانون اساسی: دولت جمهوری اسلامی ایران موظف است برای نیل به اهداف مذکور در اصل دوم، همه امکانات خود را برای امور زیر به کار برد: 1- ایجاد محیط مساعد برای رشد فضایل اخلاقی بر اساس ایمان و تقوی و مبارزه با کلیه مظاهر فساد و تباهی

خادم خلق الله

با سلام چند وقت بود که سر نزده بودم ماموریت بودم. مطالبت مثل همیشه زیبا است. موفق باشی [گل] من آپم

ماه آبی

برقراری عدل راستین فقط در توان امام زمان عج است

بی نشان

دانشجویی که استادبود. دوم خرداد سالگرد شش شهید دانشجوی دانشگاه قبلی ام است و همیشه در این روز از این 6 بزرگوار یاد می کنم شهیدان سید سعید میربهرسی،محمدرضا دانیالی، علیرضا فرجی، اسماعیل ابراهیمی، عبدالرسول شکوهی و امامعلی رشوند