ای آخرین بهار (6)

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس

زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس

قصر فردوس به پاداش عمل می بخشند

ما که رندیم و گدا دیر مغان ما رابس

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین

کاین اشارت ز جهان گذران ما رابس

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم

دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

از در خویش خدا را به بهشتم مفرست

که سر کوی تو از کون و مکان ما رابس

چشمانتان را ببندید و لحضاتی از فضای بیرون به فضای درون خود متمرکز شوید، نه تصویری، نه صدایی، نه احساسی و نه خاطرات گذشته ، چه می یابید؟!

فضایی تاریک تر و تنگ تر از قبر که فقط احساسی از خود و بودن خود در آن وجود دارد!!

معمولا ما انسانها از این فضای تاریک و مبهم وحشت داریم و فرار می کنیم، تحمل تنهایی و سکوت را نداریم و دائما با بیرون از خود ارتباط برقرار می کنیم و به عبارت دیگر بیرون از خود زندگی می کنیم؛ در حالی که آنچه در حرکت به سوی ابدیت و تا ابد به همراه خواهیم داشت تنها فضای درونمان است، افکار ، اعتقادات ، احساسات و روحیاتی که داریم، تنها این هاست که زندگی ابدی ما را رقم می زند. پس فضای تاریک درون باید روشن شود. روشن!

اما وقتی امام چشمانش را می بندد و به درون خود نظر می کند چه می یابد؟

پیامبر اکرم «صلی الله علیه و اله» در روایت معراجیه به نقل از خداوند فرمود:

«چشم و گوش قلب او را باز می کنم تا با قلبش صدای مرا بشنود و با قلبش هیبت و عظمت مرا احساس کند ... ادراکات درونی او را نافذ و شفاف می کنم و هیچ چیزی از عوالم ماورا را از او مخفی نمی کنم.» (ارشاد القلوب، باب 54 ص 284)

امام جعفر صادق «علیه السلام» در کیفیت ارتباط خدا با بندگان خالص خود می فرماید:

«خداوند احساس عظمتش ، وجودش و قدرتش را در قلب بندگان خالصش ایجاد می کند.» (بحار الانوار ، ج3 ص330)

آری ، امامت مقامی اعتباری و تشریفاتی نیست؛ امام ادراک و احساسی فراتر از دیگر مردم نسبت به هستی و خداوند دارد. احساس حضور بی انتهای خداوند شاخصه ی امامت است به طوری که امام بعدی از تغییر و تحولی که در ادراک و احساسش نسبت به خداوند پدید می آید ، رسیدن به مقام امامت را می فهمد. امام جواد «علیه السلام» در حالی که در مدینه بودند و پدرشان حضرت رضا «علیه السلام» در طوس، فرمودند: «الان پدرم از دنیا رفت.» اطرافیان پرسیدند یابن رسول الله از کجا فهمیدید؟ حضرت پاسخ دادند: «ادراک و احساسی از هیبت و عظمت خداوند در درون من ایجاد شد که قبلا نبود. پس دانستم که مقام امامت به من منتقل شده و پدرم ازدنیا رفته است.» (بحار الانوار ، ج27 ص291)

امام به هرچه می نگرد لحظه ی خلقت آن چیز ، کیفیت خلقتش ، تمام زوایای وجود آن ، مراحل زندگانیش و لحظه و کیفیت بازگشتش بسوی خدا را می یابد. قلب امام مرکز ادراک و احساس عظمت و وجود بی انتهای خداوند است، مرکز توحید است. او هستی و زندگی تمام موجودات را نه فقط در لایه مادی بلکه در تمام لایه های وجودی تا ملکوت بی انتهای الهی ، در وجود خود می یابد؛ شفاف و عمیق ، نه مبهم و اجمالی. ما انتظار چنین امامی را می کشیم. به نظر شما چگونه با او همراه شویم؟

/ 28 نظر / 14 بازدید
نمایش نظرات قبلی
همراز

فقط لیاقت میخواهد امید که لایقش باشیم . به روزم موفق باشی دوست عزیز[گل]

اعظم

سلام با كمي تاخير ولادت با سعادت امام رضا(ع) رو تبريك مي گم . التماس دعا نايب الزياره ايم... البته اگه شما هم مشهد نباشيد...

رویش سرخ

سلام به زودی رویش سرخ با شهید حاج عباس ورامینی به روز می شود.... منتظریم .

براکت فایر

بخش مشخصات کابری شما رو خانم معرفی کرده پس حمید خانم : سروش و رشدی . حکومت از نگاه امیرالمومنین و مقایسه کنید به روزم

مجتبی(توحید)

سلام دوست خوب و محبوبم برخلاف آنکه نمی خواستید بنویسید، بسیار هم خوب می نویسید. شما چیزهای خوب بسیاری در درون دارید. خدا حفظتان کند.

رویش سرخ

سلام قاطعانه گفت: پدر شما می گویی من به جبهه نروم. تا عراقی ها بیایند و بنشینند روی سینه ی ما و به ناموس ما تجاوز کنند. آقا فرموده حضور در جبهه یک وظیفه است و من جبهه رفتن را در اولویت وظایفم قرار داده ام. یعنی ما هنوز از شهدا می نویسیم

منیت من!

بروزم با قبولی دل...مشروطی عقل منتظر انتقادات کارشناسانه تون هستم

منیت من!

بروزم با قبولی دل...مشروطی عقل منتظر انتقادات کارشناسانه تون هستم

خبرساز تهرانی

وبلاگ <صفحه عكس خبرنگار تهرانی> راه اندازی شد. منتظر حضور سبز شما هستم.[گل] http://dorbinekhabarnegar.blogfa.com/